یه نگاه به خودت می کنی میگی چی شد که اینطوری شد؟ چرا اینجوری آخه. بعد تاسفه که به حال خودت می خوری. اگه دنبال دلیل باشی شروع می کنی واکاوی کردن. اما هر چی بیشتر جلو می ری کمتر می فهمی. چون اساسن یه متغیر باعث این همه تغییر نمی شه. قطعن پارامترهای زیادی تاثیر داشته که اونی که باید می شد، نشد و اونی که نباید می شد، شد.
برای آدمی که تو جزئی ترین اتفاقات روزمره هم دنبال دلیل برای وصل کردنش به یه کل بزرگتر می گرده، نداشتن دلیل برای مهم ترین قسمت زندگیش خیلی جالبه. بی معنی شاید.